nejaad-heydari.jpgمحمدرضا نژادحیدریخبرنگار؛ پیام آور صلحمرداد که فرا میرسد داغ دل اصحاب رسانه تازه میشود. روز 17 مرداد را روز خبرنگار نام گذاشتهاند تا شاید اندکی از درد این جماعت سختی کشیده کاسته شود.<br />
<br />
اما ایکاش چنین روزی هرگز در تقویم نبود و هیچ کس نمیخواست از اصحاب رسانه تجلیل کند. هیچکس نمیخواست برای آنها مراسم بگذارد و هیچکس نمیخواست در مدح و ثنای آنها با رسانهها مصاحبه کند.<br />
<br />
کاش روز خبرنگار اصلا وجود نداشت و ما درد خود را پنهان میکردیم و اصلا به روی خود نمیآوردیم که ما که هستیم و چه میخواهیم. روز خبرنگار اصلا برای جماعت رسانهای روز خوشی نیست. این روز جای هیچ نوع شادمانی ندارد. اصلا این روز روزعزاست. روز خبرنگار روز دلتنگی است. روز غم واندوه. اندوه برای آنچه که نمیتوان گفت و آنچه گفته میشود اما گوشی برای شنیدن آن نیست. روز اندوه و اسف برای رنگ زرد کودکان فالفروش. روز اندوه و اسف برای زنان دست فروش. روز نگرانی برای آنها که اسیر اعتیادند. روز غصه خوردن برای اجتماع. روز دلنگرانی برای فرهنگ.<br />
<br />
سینه خبرنگاران سرزمین من، سرشار است از حرفهای نگفتهای که گفتنش مصیبت است و نگفتنش معصیت. وجدان بیدار اهل قلم در برابر تعهد مقدسی که برای گفتن حقایق داده است مسئول است. اما چه میتوان کرد که دست جماعت خبرنگار دیرزمانی است از همه جا کوتاه شده است و خرما بر نخیل!<br />
<br />
خبرنگاری اما حرفهای مقدس است. حرفهای که در آن انسان برای بیان صادقانهی حقایق تلاش میکند. میکوشد راویتگر روزهای خوب و بد ملتش باشد. همراه با آنها میسوزد و اشک میریزد با شادمانی آنها شاد میشود. مشتاق است تا برای مردمش خدمتی بکند. غمی از غمهای آنها بکاهد و شادیای بر شادی آنها بیفزاید. در این مسیر است که باید از هفتخوان بگذرد. باید طعنه بشنود و نصحیتهای آبکی را تحمل کند. باید گوشش را در برابر اتهامات ریز و درشت کر بگیرد و چشمش را باز کند. اما مسیر پرخطری است فعالیت در حوزه رسانه. مانند حرکت در خیابان است. هرقدر هم احتیاط کنی و اطرافت را بپائی اما ممکن است سواری مست با تو تصادف کند و تو را نقش زمین کند.<br />
<br />
<br />
خبرنگاران دیار من اما چه میخواهند؟ آنها میخواهند روایتگر صادق رویدادها باشند. نمیخواهند گزارششان رنگ ریا بگیرد. نمیخواهند برای خوشآمد \"نگاری\" خبرنگاری کنند. آنها حاضرند سختی را تحمل کنند، اما آنچه میبینند را به مردم بگویند. آنها نمیخواهند حقیقت را فدای بخشنامههای مصلحتی بکنند.<br />
<br />
قرار نیست خبرنگار، نگارنده افاضات اصحاب قدرت باشد. اما کسانی چنین میخواهند. اگر هم راهی به خطا رفتی هزار سخن برایت به رشته تحریر در میآید تا جبران سرکشیهایت شده باشد.<br />
<br />
خبرنگاری را میتوان هزاران گونه معنا کرد. اما باید دانست که خبرنگار، پیام آور صلح است و سرباز دوستی. او میخواهد روزی فرا برسد که همه از صلح بگویند و دوستی. جنگی در کار نباشد و خونی بر زمین نریزد. همگان سخن به حق بگویند و آنچه میخواهند حقیقت باشد.<br />
<br />
ساده اندیشی است اگر بپنداریم جماعت خبرنگار را تنها دغدغه معیشت است. درست است که معیشت بخش عمدهای از نگرانی خبرنگاران سرزمین من است؛ اما همه دغدغه آنها این نیست. آنها آنقدر آدمهای قانعی هستند که حاضرند با کمترین حقوق و مزایا زندگی کنند اما گزارششان تیغ سانسور به خود نبیند. آنها اندکی فضای مناسب نیاز دارند تا بتوانند سخن بگویند و نگران آینده رسانهشان نباشند. چه خوب است در آستانه روز خبرنگار هدیه دیگری برای آنها در نظر گرفته شود نه بن کتاب و وام و...<br />
<br />
<br />
بعضی های خوب معنای رسانه را میدانند. آنها میدانند اگر رسانهای در کار نباشد سخنان آنها در همان محل سخنرانی میماند. اما کاش به جای تئوریپردازی در عمل نشان دهند که رسانه چه نقشی دارد. پیشترها رسانه را رکن چهارم دموکراسی میدانستند. الان میگویند دموکراسی داریم اما رکن چهارم آن تا اطلاع ثانوی در مسابقات چراندن غاز شرکت کرده است! کاش در این روز خبرنگار کمی از قید و بندهای غیر واقعی و خطوط قرمز مصنوعی در هم میشکست تا شاید بتوان خبرنگاری را مفهومی دیگر بخشید.وبلاگ یادداشت های شیشه ایhttp://nejaad.blogfa.com/post-28.aspxtruetrue